Er is geen enkele betrouwbare bron die bevestigt dat Lamyae Aharouay getrouwd is. In haar eigen publicaties, haar auteurspagina bij NRC, interviews met Villamedia en NPO Radio 1 en op haar Wikipedia-pagina komt geen echtgenoot, partner of kind voor. Of zij kinderen heeft, is evenmin publiek vastgelegd.
Dat is geen toeval van onvolledige research. Aharouay (Amsterdam, 1990) praat in interviews uitgebreid over het gezin waarin zij opgroeide, en vrijwel nooit over het huishouden waarin zij nu leeft.
Het gezin dat zij wél beschrijft
Tegen vakblad Villamedia noemde zij haar jeugd in 2016 “een klassiek gastarbeidersgezin”. Haar vader kwam in de jaren zeventig uit Marokko naar Nederland en werkte in een fabriek tot zijn lichaam het begaf; haar moeder volgde later, werkte eerst eveneens in een fabriek en haalde daarna met gebrekkig Nederlands een mbo-diploma. Volgens het gastenarchief van BNNVARA werkt haar moeder als pedagogisch medewerkster in een kinderdagverblijf. Die omslag noemt Aharouay haar voorbeeld: “Als iemand zonder de taal te spreken alles op alles zet om een diploma te halen, wie ben ik dan om me ergens bij neer te leggen?” Ze heeft minstens één zus, Nutheila, die eerder in universiteitsblad Folia over haar sprak.
Ze studeerde communicatiemanagement aan de Hogeschool van Amsterdam en brak later een studie politicologie aan de Universiteit van Amsterdam af omdat die naast haar werk te zwaar werd. Haar hoofddoek draagt ze naar eigen zeggen mede als “meest extreme vorm van feminisme” — ook dat is een uitspraak over haar overtuiging, niet over een relatie.
Zelfs in haar persoonlijkste tekst blijft die grens staan. In het essay van 27 maart 2026 waarmee ze afscheid nam van het Binnenhof, schrijft ze over “mijn islamitische omgeving”, over ouders die tips uitwisselden om hun kinderen gerust te stellen over een kabinet met de PVV, en over haar eigen positie als “Marokkaans, moslim, migrant(enkind)”. Een partner komt er niet in voor.
Waarom Google bij haar naam toch “haar man” laat zien
Zoek je op haar naam met woorden als getrouwd, haar man of mijn kinderen, dan verschijnen tientallen NRC-treffers. Die gaan over andere mensen. Het zijn citaten uit haar eigen reportages: een vrouw in Laren wier man gepensioneerd huisarts is, een geïnterviewde wier dochter net getrouwd was, ouders die over hun kinderen vertellen. In series als haar zoektocht naar ‘de Gewone Nederlander’ noteert zij de woorden van anderen — de zoekmachine koppelt die zinnen vervolgens aan haar naam als auteur.
De tweede bron van ruis zijn partnerpagina’s die hetzelfde format op honderden namen loslaten. Enkele daarvan komen tot dezelfde conclusie, maar leunen op elkaar en op Wikipedia, en vullen het gat met een verklaring voor haar zwijgen die zij zelf nooit heeft gegeven.
Apeldoorn is achterhaald
Eén persoonlijk gegeven dat nog rondzingt, klopt niet meer. Onder haar NRC-columns stond in maart 2018 dat zij in Apeldoorn woonde. In het NPO Radio 1-programma Kunststof vertelde ze daarna, toen ze naar eigen zeggen dertig was, dat ze naar Den Haag was verhuisd om niets te missen van het dagelijkse politieke spel. Waar ze sindsdien woont, is niet openbaar gedocumenteerd; haar vertrek uit de parlementaire verslaggeving zegt daar op zichzelf niets over.
Haar huidige functie klopt niet meer met wat veel profielen vermelden
Vanaf september 2018 was Aharouay politiek redacteur voor NRC, met het CDA en de PVV als vaste aandachtsgebieden. Ze bedacht en presenteerde de podcast Haagse Zaken, won in 2019 een Dutch Podcast Award voor beste host en kreeg over 2024 de Anne Vondelingprijs voor landelijke politieke journalistiek. Eind 2025 verscheen Dick Schoof, het portret van de partijloze premier dat ze samen met NRC-collega Petra de Koning schreef: haar eerste boek.
Op 27 maart 2026 kondigde ze haar vertrek van het Binnenhof aan — niet uit onvrede met de krant, maar omdat haar fascinatie voor de politiek het dreigde af te leggen tegen de behoefte aan afstand. Mediacolumnist Kim van Keken schreef begin april 2026 in Villamedia dat met haar vertrek “een heel klein beetje diversiteit” uit de groep parlementaire verslaggevers verdwijnt; Aharouay was de eerste parlementair journalist met een hoofddoek.
Daarna nam ze volgens haar eigen bericht op LinkedIn een korte sabbatical. In juni 2026 begon ze opnieuw te schrijven voor NRC, nu voor de weekendredactie: eerst een interview met cabaretier Jawad es Soufi, daarna een gesprek met oud-NOS-verslaggever Gerri Eickhof dat op 3 juli 2026 verscheen. Profielen die haar nog omschrijven als politiek verslaggever in Den Haag, lopen inmiddels ruim een halfjaar achter.
Meer Blogs: Thomas Bruns en zijn vriendin
Bronnen: NRC-essay en auteurspagina | Villamedia | NPO Radio 1 Kunststof | LinkedIn Lamyae Aharouay | BNNVARA gastenarchief



1 Comment
Pingback: Victor Vlam partner: wat hij zelf zei over zijn liefdesleven